Bel voor vragen of een afspraak: 085 – 016 00 79  (lokaal tarief | 08:30-17:00)

Leven met een terugkerend basaalcelcarcinoom

Marijke-van-derLubbe-Mohs Klinieken

Marijke van der Lubbe

Al vijfentachtig keer aan huidkanker geopereerd

Marijke van der Lubbe (66 jaar) ondergaat binnenkort haar vijfentwintigste Mohs-operatie. Hoewel al dertig jaar slachtoffer van huidkanker, oogt ze kwiek en zelfverzekerd. “Door de vele operaties leef ik bewuster en kan ik beter voor mezelf opkomen.”

De vrolijke blondine uit de omgeving Rotterdam heeft in de afgelopen drie decennia zo’n vijfentachtig plekjes laten weghalen. Vaak op plaatsen op de romp als de schouders, rug of nek, maar ook veel in het gelaat. Het gaat in alle gevallen om een basaalcelcarcinoom – de niet ongevaarlijke, maar meest onschuldige vorm van huidkanker.

Raar plekje

“Het eerste plekje werd ontdekt door mijn schoonheidsspecialiste. Ze vond het plekje bij mijn rechterneusvleugel er maar raar uitzien en zei dat ik er even naar moest laten kijken. Ik was toen zesendertig. Het was een open, beetje rauw uitziend plekje dat maar niet dicht groeide. Ik had er zelf nooit zo op gelet eigenlijk. Via de huisarts kwam ik terecht bij een huidarts en die riep meteen recht voor mijn raap: oh, dat is kanker. Ik schrok me drie slagen in de rondte. Dat gaan we weghalen,” zei hij, nu! Ik dacht: straks ben ik mijn hele neus kwijt. Ik zag namelijk allemaal mensen in de wachtkamer zitten met grote verbanden rond hun hoofd. Ik ben meteen geholpen maar was er enorm van geschrokken en ben behoorlijk overstuur naar huis gegaan. Toen ik klaar was riep de huidarts me nog na: …en ga een hoed dragen, tegen de zon!

Van slag

“Thuis waren mijn man en ik enorm van slag. Ik had er op geen enkele manier rekening mee gehouden dat het kanker kon zijn en dat ik in mijn gezicht geopereerd moest worden. Een heel naar idee, vond ik het. Die arts heb ik nog even gebeld, want het zat me niet lekker hoe hij me het nieuws had medegedeeld. Hij wist me aan de telefoon iets gerust te stellen. Een paar weken later werd het plekje door hem weggehaald. Er is flink gesneden bij mijn neus. Ondanks dat er ook een plastisch chirurg bij aan te pas is gekomen heb ik er flinke littekens aan overgehouden.”

Blijft terugkomen

“Het bleef niet bij dat ene plekje. Telkens opnieuw werden er nieuwe ontdekt. Vaak door mezelf, soms door een arts. Als blondine met een lichte huid met weinig pigment ben ik een makkelijke prooi voor de zon. Daar heb ik nooit zo bij stil gestaan. Je leest er wel is wat over, maar je dan ook braaf elke keer insmeren dat zat niet in mijn systeem. En dan kon ik weer naar het ziekenhuis, weer een verdoving, weer een operatie, weer twee weken met pleisters op mijn gezicht.”

Schaamte

“De eerste tijd schaamde ik me en durfde de deur niet uit want ik heb kanker. Dan belde ik een vriendin of zij boodschappen voor me wilde doen. Na een tijdje durfde ik weer gewoon met mijn bepleisterde gezicht naar de slager. Waar ik woon is het nog vrij dorps, dus iedereen leeft enorm met me mee. Hoewel erg goed bedoeld, weten mensen niet altijd hoe ze moeten reageren. Opmerkingen als kom op, er zijn ergere dingen of die en die heeft dat ook steken mij geen hart onder de riem. Want waar het voor anderen gewoon wordt dat ik geregeld onder het mes moet, went het voor mij nooit. De spanning en emotie die er telkens – ook bij de vijfentachtigste keer – bij komt kijken, die blijft. Ik maak er nu wel eens grapjes over. Ik zeg dan ik heb me gesneden bij het scheren. Dat is mijn manier om er mee om te gaan.”

Mohs

“Zo’n twintig jaar was ik kind aan huis op de afdeling dermatologie van het ziekenhuis tot ik van een vriendin van de Mohs Klinieken in Dordrecht hoorde. Na overleg met mijn arts heb ik dokter Van Rengen van de Mohs Klinieken leren kennen. Het vreemde is dat ik twintig jaar lang nog nooit van deze operatietechniek had gehoord. Mijn neus bijvoorbeeld, had er met een huidsparende Mohs-operatie veel mooier uitgezien. Ook de dagbehandeling – het weggesneden plekje wordt direct nagekeken, de sfeer in de huiskamer met mede-lotgenoten, het geduld en de vriendelijkheid van dokter Van Rengen en haar medewerkers en het feit dat ik er altijd terecht kan, maken de vele operaties stukken dragelijker.”

Aanvaarden

“Als ik ‘s avonds bij het tandenpoetsen voor de spiegel sta, dan controleer ik automatisch of er plekjes bij zijn gekomen. Ik ben geen arts natuurlijk, maar ik kan ze heel goed herkennen. Zie ik iets verdachts dan bel ik Mohs Klinieken even op. Ik kan altijd snel terecht. Soms ontdekt dokter Van Rengen nog een plekje of ze stelt me gerust door te zeggen dat het gelukkig niets is. Met dezelfde alertheid kijk ik naar mijn familie en vrienden. Want vind je iets, dan kun je er het beste zo snel mogelijk bij zijn. Voor mezelf heb ik geaccepteerd dat ik altijd nieuwe plekjes zal tegenkomen. In het verleden kon ik er van wakker liggen en boos worden, maar het hoort bij mijn leven. Ik voel me er nu prima onder, want verder ben ik hartstikke gezond. De praktische bezwaren beperken zich tot niet kunnen zwemmen in de vakantie, want zo’n zwembad zit vol met bacteriën. Verder heb ik altijd zonnebrand in mijn handtas, ga nooit in het hoogseizoen naar Frankrijk mijn vakantieland en draag altijd een pet of hoed in de zomer. En een hoed staat me trouwens prima!”